Nul?

Alsof ik me nog geen zorgen genoeg moet maken, belooft het ook op het werk een cruciale week te worden. Volgende week komt immers een collega terug, wiens fotojob ik deels overnam. Ze krijgt een aantal uren, maar haar vervangster levert ondertussen knap werk. Geen kat die weet hoe het nu verder moet, terwijl het verdere verloop rechtstreeks invloed heeft op een aantal mensen, waaronder mezelf. Ik hou mijn mening voor mezelf, anderen vinden het dan weer schandalig dat een beslissing zo lang op zich laat wachten. Ik zwijg. In alle talen. Tegenstrijdige berichten, geruchten… een mens wordt dáár al toppezot van. Laat staan dat ik wat sta te schreeuwen in de woestijn.

’t Is een vreemd gevoel: volgende week kunnen we een huis gekocht hebben en kan ik eindelijk wat werkzekerheid hebben en voor hetzelfde geld moet ik volgende week weer helemaal van nul herbeginnen op alle vlak. En net dat zie ik niet meer zitten.