Make-over

Als er nog één iemand vraagt of ik nog niet verlang om samen te wonen, krijgt 'ie een oplawaai. Hooray voor gezellige winteravonden met lief, chocomelk, open haard en zo, maar het huis begint serieus op onze zenuwen te werken. Het verlangen om het gewoon af te hebben overheerst het gevoel van samen te wonen. Heck, veel tijd en gedachten hebben we er nog niet eens aan gespendeerd. De reden is al vijf maand dezelfde. Het omwonen van het huis door de vorige eigenaars, vreet aan onze moed en welgezindheid. Alles wat vlot zou moeten lopen, wordt steeds weer gehinderd door hun gepruts. Een voorbeeld: de hoeklatjes van het plafond in de keuken hangen vol met behanglijm, wat doffe plekken nalaat. Drie uur frotten en het is er nog niet af. Of wat dacht u van vernisspetters op de veranda, kapotte hoektegeltjes, out of control bamboe en vier elektriciteitkasten met een plong of duusd waar géén naam bij staat? Een maand nadat de meeste rommel weg is (nog één garage te gaan!), kregen we nog maar eens een leuke verrassing. Maandagavond bleek dat de poes des huizes vijf jongsjes had geworpen en ze één voor één gezellig in onze tuin installeerde. Het asiel verwees ons door naar de politie die twee opties had: ze alle vijf opvoeden of ze laten inslapen. Drie dagen, twee schuldgevoelens en 37 euro later begint de emmer serieus vol te lopen. En drie keer raden waar ik ze wil uitgieten?