Vorige zondag, na een verkwikkende picknick in een vergeten weide in de Ardeense velden, trokken we naar Melsbroek. Vier maanden en een graad of dertig later stonden we op dezelfde uitkijkplek te wachten op de terugkomst van Eline's broer. De vrouwen die er hun man opwachtten, kon je er zo uitpikken: een zwets schmink en een kilo oestrogenen die geen blijf met zichzelf wisten, omhuld in een diep uitgesneden lentejurk. Veel lachende gezichten, weinig tranen en vooral een pak opgeluchte mensen. Hij zag er trouwens goed uit, maar langer had het niet moeten duren. De laatste week kreeg hij er maar liefst 8 raketaanvallen op zijn doos. Volgens Eline ziet hij er ouder uit, maar zo'n avontuur brengt een pak ervaring met zich mee. Benieuwd welke verhalen hij komend weekend nog opvist...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten