Let there be house - 2

Een andere reden voor de afgelopen blogstilte, ligt bij dit postje. Het laatste huis waarover we het hadden bleek uiteindelijk een unieke kans.

Vrijdag 13 maart: Eline en ik ‘verdwalen’ langs plattelandswegen en botsen op een huis dat uit de hand verkocht wordt. Ik bel aan, niemand thuis. Ik bel het telefoonnummer, waar een vriendelijke madam mij na een korte uitleg doorverwijst naar haar bijna ex-man omdat zij weinig tijd heeft.

Zondag 15 maart: Na enkele pogingen kan ik de man in kwestie eindelijk bereiken om een afspraak te maken.

Zaterdag 21 maart: Het bezoek valt goed mee. Veel opknapwerk maar evenveel mogelijkheden, maar vooral: ruimte, ruimte en nog es ruimte. Voor Eline is het liefde op het eerste gezicht. Ik stel mij wat terughoudend op. De man reageert gelaten en kent niet eens het kadastraal inkomen en nog erger, de verkoopprijs.

Maandag 23 maart: Ik bel de vrouw in kwestie voor een tweede afspraak. Ook Eline’s vader en de man van mijn moeder’s nicht trommel ik op om een kijkje te gaan nemen. Van elektriciteit en de aansluitingen hebben we immers geen kaas gegeten.

Donderdag 26 maart: Het tweede bezoek legt de praktische details bloot. Gelukkig is de vrouw wél van vanalles op de hoogte. De ‘vakmannen’ in kwestie zijn enthousiast. Er komen geen noemenswaardige problemen naar boven.

Vrijdag 27 maart: Ik bel de vrouw voor een afspraak om over de prijs te praten. Haar ex hoeft er niet bij te zijn. Bij de bank weten we ondertussen wat we aankunnen.

Zaterdag 28 maart: De prijs is haalbaar, maar hoog. Eline is geen voorstander van mijn voorstel, maar ik besluit het onderste uit de kan te halen. We doen een flink deel van de prijs af. Tegenvoorwaarde is dat we de rommel in het huis -en dat is er nogal veel- zelf opruimen. Ik ben bloednerveus, maar het gesprek loopt vlot, alsook de losse babbel achteraf. Ze antwoordt niet op het bod, maar belooft het te overleggen met haar bijna ex-man. Ze zegt ons letterlijk dat ze het ons gunt. Dinsdag krijgen we antwoord.

Zondag 29 maart: Ik hoop dat de prijs niet geweigerd wordt, al zijn we 95 procent zeker dat het wel gebeurt. Dat we bereid waren de achtergelaten rommel op te ruimen, viel in goede aarde. Er is een sprankeltje hoop.

Dinsdag 31 maart: Ik besterf het van de zenuwen. Om klokslag 20 uur belt ze. Ze gaan akkoord met het aanbod, mits enkele voorwaarden. Ik probeer zo neutraal mogelijk te klinken, maar kan haast niet geloven dat het bod aanvaard is. Ik vertel het omgekeerde aan Eline via sms die aan het werk is. Die avond ga ik om 22.30u bij Eline langs om haar het nieuws persoonlijk te vertellen.

Donderdag 2 april: Een mailtje van de vrouw. De voorwaarden – de kosten die we voor onze rekening zouden nemen- slinken opeens van 1.500 euro tot 250 euro. Tussen het vele werk door, schuimen we banken af en informeren we ons als gekken over kredieten en leningen.

Vrijdag 10 april: Door de vervelende werkuren zit ik alleen samen met het koppel om de voorwaarden voor de compromis te bespreken. De babbel verloopt opnieuw erg vlot. Het koppel, dat aan het scheiden is, komt bizar genoeg erg goed overeen. Weinig tot geen discussiepunten. Op de vraag of ik de sleutel één dag mag gebruiken om het aan ouders en broers te tonen, krijg ik meteen een sleutel in mijn handen. Teruggeven? Niet nodig.

Woensdag 15 april: Een race tegen de tijd, maar ’s avonds zitten we bij de notaris. Bloednerveus alweer, want het koppel komt zo goed overeen dat het lijkt alsof ze elk moment hand in hand de deur uithuppelen terwijl ze luid lachend de compromis verscheuren. Maar de bank is akkoord en het koppel wil er zo snel mogelijk vanaf. Binnen de twee maanden kan alles geregeld worden. Vroeger dan verwacht en dat komt niet ongelegen. Het vele werk wacht op ons.

Woensdag 22 april: Er ligt nog onwaarschijnlijk veel rommel in het huis, waarvan het koppel nog moet checken wat ze nodig hebben. De grasmachine krijgen we alvast cadeau. De vrouw in kwestie kan zich pas vanaf 11 mei vrijmaken. We profiteren van enkele vrije uurtjes om alles wat op te ruimen en te sorteren. Eenmaal ze hun definitieve go geven, gooien we een pak rommel weg. Eenmaal de akte ondertekend zal zijn, beginnen we aan de ‘definitieve’ werken zoals schilderen en plakken.

Vrijdag 1 mei: voor het eerst werken we in het huis, een dag zoals er nog velen zullen volgen...

Foto 1: een zicht vanop de garagezolder op het enige stukje beton dat vrij is; Foto 2: kruiwagen, ketels, borden, een visnet, dekens... je kan het zo gek niet bedenken of we vonden het terug in het gras; Foto 3: een knalrode muur tussen de grijze is not my kind of thing. De houten vloer en het haardvuur gelukkig wel; Foto 4: Pubers, schrijfgerief en muren: niet bepaald een goeie combinatie. De andere kamer was mogelijks nog erger, I kid you not; Foto 5: De grasmachine on his first try-out; Foto 6: een deel van de rommel in de garage; Foto 7: de eerste slaapkamer mét uitzicht op de tuin.