Anti-blog

Bloggen is zo 2003 soms, maar toch doen we het nog graag. Tijdsgebrek is a bitch, maar op sommige momenten ontbreekt de zin. Waarom?

- de naam: in de 3,5 jaar dat ik blog, heb ik er nog nooit reclame voor gemaakt. De eerste reden is de naam, jawel. Op papier klinkt die best wel geestig en straalt er wel wat coolness van af. Maar spreek het uit en het klinkt zo gay als wat. Maar veranderen? Ik zou niet weten in wat.

- een oordeel: ik hou van meningen, maar niet van oordelen. Zeker niet als het om mijn tijdsschema- of indeling gaat. “Was je op dat feestje? Waarom was ik niet uitgenodigd? Waarom zat je op je luie kl*ten? Je kon toch helpen?”. Niet dat ik er veel last van heb, maar ik vind het toch vried ambètant.

- real life: dankzij het minivoetbal, zie ik de copains wekelijks minimum één keer. Groot of leuk nieuws, zeg ik hen liever persoonlijk. Dat geldt ook voor mensen die ik niet vaak zie, maar ook wel een warm hart toedraag. Aankondigingen van zwangerschappen of huwelijk via mail of sms... ik krijg er de kriebels van.

- Impulsiviteit: Ik heb nogal het hart op de tong en daar ben ik al vaker op afgerekend. Soms kom ik bruter of harder uit de hoek dan ik wel bedoel. Dat kan voor positieve reacties zorgen, maar ik ga evenveel op mijn bek. Ik heb weinig zin om mij te verantwoorden om een reeks letters op iets vluchtigs als het internet.

- Werk: De bazen lezen mee en de telefoon huilt mee. Aangezien deze blog naast het werk ontstond, is deze hier dan ook het ‘bekendst’. Daardoor leest er vast nogal wat volk mee, maar wie of wat is een raadsel. Dik ambetant soms, omdat er zaken zijn die vaak op mijn lever liggen die ik er met veel plezier zou willen uitgooien, maar bij wie ik het niet wil riskeren dat het in het verkeerde keelgat schiet. Bovendien heb ik zelfs al ondervonden, dat je pas reactie krijgt op een oud zeer of probleem, als ik hier eens mijn gal afspuw. En nee, dat is niet handig, dat vind ik zelfs strontvervelend.