Werk

Al 2,5 jaar oefen ik dezelfde job uit. Twee dagen per week zit ik op een bureau en de andere dagen ben ik vrij. Ik krijg dan een aantal opdrachten die ik uitwerk en daar ben ik een tijdje zoet mee. Frankly doe ik die opdrachten om me wat op te werken in de hoop zo meer uren op de desk zelf te kunnen strikken. Die vraag stootte al enkele keren op een njet, met altijd wel een flauwe reden. Ik blijf altijd maar verderwerken, maar toen een andere functie na maandenlang gepalaver en onwetendheid volledig aan mij voorbijging, barstte de bom. Ik kreeg geen duidelijkheid, laat staan kansen. Tijdens de hele situatie en het gesprek achteraf kwam heel wat hypocrisie aan het licht. Ik leerde hoe sommige personen echt in elkaar zaten maar dat was niet altijd even negatief. Ik koester weinig wrok, maar ben enigszins ontgoocheld in de manier waarop alles is verlopen. Met modder gooien heeft weinig zin, want uiteindelijk hou ik er ook vuile handen aan over. M'n situatie blijft nu overigens hetzelfde en dat steekt. Elke woensdagavond ga ik als een stressbal naar huis. Ik moet me de komende maanden (jaren?) onmisbaar maken en als het budget dan enigszins past én er komt werk bij door pensioen of overlijdens, dan maak ik -misschien- kans. Qua motivatie kan dat tellen...